Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Αδιέξοδα του σημερινού πολιτισμού και η δυσκολία του ανθρώπου στην επαφή του με το φυσιολογικό




Στα χρόνια του δημοτικού, στη δική μου περίπτωση, ήταν σημαντικό να έχεις ένα λογαριασμό Skype. Ήταν η πρώτη μορφή επικοινωνίας μέσω υπολογιστή που είχαμε γνωρίσει, και επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσω. Αφότου συμμετείχα, συνειδητοποίησα ότι δεν άξιζε τον κόπο. Τους έβλεπα όλους κάθε μέρα στο σχολείο έτσι κι αλλιώς, άρα, γιατί; Για τη μόδα. Αργότερα, εμφανίστηκε το Facebook. Στο Facebook μπορούσες να κάνεις «φίλους». Μη έχοντας φίλους, και με την απαγόρευση από τους γονείς μου, δεν είχα την ευκαιρία να συμμετέχω σε αυτήν τη μόδα. Και χαίρομαι γι’ αυτό. Οι «φίλοι» που έκανες, από μια αθώα ιδέα για την ευκολότερη επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που γνώριζες στην

Αδιέξοδα του σημερινού πολιτισμού και η δυσκολία του ανθρώπου στην επαφή του με το φυσιολογικό




Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι οι ανθρώπινες σχέσεις πλέον δεν έχουν την ίδια μορφή όπως παλιά. Οι τρόποι επικοινωνίας και οι συνθήκες ζωής «αλλοιώνουν» τις σχέσεις.
Αρχικά, η ανάγκη για περισσότερο έργο και προσφορά υπηρεσιών σε μικρότερο χρονικό διάστημα, δημιουργούν στους ανθρώπους μια καθημερινότητα με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και χωρίς καμία διάθεση για ζωή. Επιπροσθέτως, η ύπαρξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αποτρέπει τους ανθρώπους από το να επικοινωνούν φυσιολογικά. Οι ανθρώπινες σχέσεις που παράγονται και συντηρούνται με μηνύματα στο Facebook φθείρονται ταχύτερα.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Ποίηση



Βράδυ

τσιμέντο βρόμικοι δρόμοι 
στάζει το χρώμα και μένουνε μόνοι
βλέμματα κόσμος στάχτη 
το χρώμα που στάζει 
χαμογελάει σε κοιτάζει 
η νύχτα πέφτει τα φώτα σβήνουν

Λογοτεχνία


Το ραντεβού για τις έντεκα

3ο Βραβείο Διηγήματος στο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό
    του Πολιτιστικού Συλλόγου "Δράση"
    Μάϊος 2018

Η ζωή, είναι μια απέραντη άβυσσος. Μπορείς σε αυτήν, να συναντήσεις τα πάντα. Πόνο, θλίψη, χαρά, θαλπωρή. Τι είναι όμως αυτό που της δίνει νόημα; Τι είναι αυτό που σε κάνει να παλεύεις καθημερινά; Λένε, πως χωρίς πόνο η ζωή μας θα ήταν καλύτερη, αλλά μήπως θα ήταν ανιαρή χωρίς αυτόν; Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο, αυτοί που υπάρχουν στην ζωή και αυτοί που την ζουν. Άραγε τι είναι καλύτερο;
Η ιστορία, δεν είναι μια ιστορία σαν όλες τις άλλες. Ίσως μιλάει και για αγάπη αλλά και για πόνο. Ούτως η άλλως, αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα. Υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει αγαπήσει κάτι, όπως ένα νεαρό και αθώο κοριτσάκι αγαπά μια πορσελάνινη κούκλα που της δόθηκε εγκάρδια; Και υπάρχει κάποιος που να έχει κρατήσει τόσο σφιχτή την καρδιά του, ώστε να μη ραγίσει και να σπάσει όπως η κούκλα που θα πέσει στο έδαφος; Αν ναι, μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτός ο άνθρωπος ανήκει στην πρώτη κατηγορία, των απλά υπαρχόντων.
Ένα όμορφο φθινοπωρινό πρωινό, την 11η Σεπτέμβρη, η Λήδα περπατούσε στην Ερμού γεμάτη χαρά και περηφάνια για τα καινούργια μαύρα Όξφορντ σουέντ – με όση φιάπα έπρεπε – παπούτσια της. Θα μπορούσε κανείς να πει, βλέποντάς την, ότι προφανώς ο κόσμος της άνηκε. Κανείς δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτήν ή με τα σουέντ – με όση φιάπα έπρεπε – παπούτσια της. Τα μακριά ίσια και στο χρώμα του κάρβουνου μαλλιά της, έκαναν την τέλεια αντίθεση με το λευκό πορσελάνινο δέρμα της και τα βαμμένα – με την απόχρωση της φωτιάς – κόκκινα χείλη της. Η εκτυφλωτική της λάμψη και η σαγηνευτική γοητεία της έκανε τους ανθρώπους γύρω της να μην μπορούν παρά να της ρίξουν τουλάχιστον ένα βλέμμα, γιατί θα έπρεπε άλλωστε να είναι κανείς πολύ θαρραλέος για να κάνει κάποια άλλη κίνηση. Η Λήδα, λοιπόν, μία γυναίκα γεμάτη δύναμη και με μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Δεν της έλειπε τίποτα από τη ζωή, γοητεία, δουλειά, μαύρα Όξφορντ σουέντ – με όση φιάπα έπρεπε – παπούτσια … έτσι δεν είναι;

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Λογοτεχνία



Ένα παράξενο δωμάτιο

Εδώ βρίσκομαι, κλειδωμένη σε ένα παράξενο δωμάτιο. Εδώ και έξι μήνες. Δεν μπορώ να δω τίποτα. Έχει περάσει μια βδομάδα από την τελευταία φορά που είχε έρθει κάποιος εδώ. Θυμάμαι πώς είναι το δωμάτιο. Άσπρο με μαλακές γωνίες, και οι τοίχοι είναι μαλακοί. Μοιάζει με το δωμάτιο που βάζουν τους τρελούς. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα. Κλείνω λίγο τα μάτια γιατί έχω πολύ καιρό να δω φως. Εμφανίζεται μια γυναικεία φιγούρα. Σγουρά καστανόξανθα μαλλιά και καταπράσινα ζωηρά μάτια συναντούν τα δικά μου καστανοπράσινα. «Έλα, δεν έχουμε πολύ χρόνο», λέει η γυναίκα. «Ποια είσαι εσύ; Γιατί

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Λογοτεχνια

(Ένα παιδί που δουλεύει στα ορυχεία εξόρυξης κοβαλτίου για τις μπαταρίες των κινητών)


Ένα χαρούμενο παιδί στην Ευρώπη, πλούσιο με ακριβό κινητό που και από τους λίγους, που θα μπορούσαν να το έχουν ανήκει στους ακόμη λιγότερους. Έτοιμα τα λεφτά, έτοιμη ήδη η ζωή του, τρέχοντας σε όλο τον κόσμο να τον δει, να δείξει τα ωραία κινητά, συσκευές και ρούχα. Λέγοντας στον εαυτό του πως ζει, δεν είναι μόνος και πως αν αξίζεις θα πετύχεις! Όμως, βαθειά μέσα του γνώριζε… Μέχρι που αυτό το «βαθύ» βγήκε στην επιφάνεια έπειτα από απανωτές ατυχίες, πόνους και απογοητεύσεις. Του έμοιαζε σαν κόλαση, μα όχι. Αυτή είναι η ζωή. Παλεύεις να κρατάς την ευτυχία γνωρίζοντας πως αργά ή γρήγορα θα έρθει ο πόνος και η αλήθεια. Εκεί κατάλαβε και έπαψε πια να γνωρίζει, του έγινε εμπειρία.
Απόλλων Σπυρόπουλος